Het WK van het ongemak, zo betitelt AD-verslaggever Daniël Dwarswaard het eerste wereldkampioenschap wielrennen op Afrikaanse bodem in Rwanda. Hieronder zijn ervaringen:
"De enorme witte tent waaronder de renners en rensters na de afloop te spreken zijn, is exact dezelfde als altijd. Of je nu in Leuven, Zurich of Kigali een WK wielrennen volgt. Het perscentrum? Ook net als altijd een gelikte zaal in een congrescentrum met een joekel van een scherm om de koers te volgen. De UCI-protocollen? Uiteraard ook hetzelfde als in Glasgow, Imola of Wollongong.
Verder is alles anders dan anders. Het eerste WK wielrennen op Afrikaanse bodem is op alle gebieden bijzonder. Natuurlijk de omstandigheden voor renners en volgers. De hoogte, de warmte, en jawel, de stoelgang. Het prachtige landschap, de Afrikaanse cultuur. De mensen op straat die de fiets vooral gebruiken om van alles te vervoeren. Kasten, matrassen, enorme trossen bananen.
Het duurt even om alle indrukken op je te laten inwerken. Van een bezoek aan het indrukwekkende genocide-museum word je heel stil. Van de nederigheid van veel mensen ongemakkelijk. Van de gastvrijheid juist weer heel vrolijk.
Maar veruit het mafste is het ongemak dat je elke minuut van de dag voelt rond dit evenement. Tal van publicaties hebben aangetoond dat Rwanda fout is. Met een dictator die de sport gebruikt om zijn land te promoten. Waar tegenspraak en oppositie niet wordt geduld. Dit WK moest en zou een succes worden. Dat veel Afrikaanse ‘fans’ met bussen tegelijk werden afgezet om de finishstraat vol te krijgen, schreven alleen de Westerse media..
Eigenlijk wist je nooit wat echt en wat nep was. Of iemand nu uit zijn of haar hart sprak, of vrolijk vertelde wat de grote leider Paul Kagame wilde horen. Nou, eigenlijk wist je dat natuurlijk wel. Rwandese journalisten vroegen de sporters alleen maar dezelfde zaken. En de antwoorden kon je wel raden. Remco Evenepoel en Tadej Pogacar vonden het allemaal schitterend in Kigali.
Het WK van het ongemak.
DANIËl DWARSWAARD
